Elk jaar reizen we terug naar de Balkan voor familiebezoek. Het is een traditie die voelt als thuiskomen. We rijden langs oude wegen, op weg naar familie die we een jaar lang niet hebben gezien (in het echt dan, thank god voor FaceTime), en laten ons onderdompelen in de schoonheid van het land. De bergen rijzen op in de verte, de rivieren snijden zich een weg door het landschap, en zodra de zon ondergaat, voelt de lucht ineens een stuk kouder. Het is een plek vol tegenstellingen en schoonheid – en het is een plek die altijd om mij heen blijft hangen, zelfs als ik weer in Nederland ben.
Tijdens een van die reizen gebeurde er iets kleins, iets wat sommige mensen misschien niet eens zouden opmerken. We reden over een lange weg, de zon zakte achter de bergen, en vlak voor ons reed een auto. Het raampje aan de bijrijderskant stond open en een meisje stak haar hand naar buiten, haar vingers dansend op de wind. Het was zo’n simpel beeld, maar er zat zoveel gevoel in. Vrijheid. Onbezorgdheid. Leven.
Dat moment bleef bij me hangen. Het voelde als iets dat gevangen moest worden, als een moment dat op papier thuishoorde. Dus begon ik te schrijven. Dat verhaal werd uiteindelijk mijn debuut – Alles Wat Ik Niet Gedaan Heb.
Een verhaal dat al bestond voordat het begon
Wat grappig is, is dat dit boek niet het eerste deel was dat ik schreef. Ik had eigenlijk al een heel ander verhaal op papier, een verhaal dat nu deel drie zal worden. Pas later besefte ik dat het veel mooier zou zijn als de boeken met elkaar verbonden waren. Dat bracht me terug naar dat ene moment op de weg, en ik wist: dit moet het begin worden.
Het schrijven van dit boek voelde alsof ik dat gevoel van vrijheid opnieuw kon beleven. Niet alleen door de setting, die doordrenkt is met de ruige, betoverende landschappen van de Balkan, maar ook door de emoties van de personages, die worstelen met hun verleden en proberen een weg vooruit te vinden. Wat het voor mij is, is een verhaal van hoop.
Meer dan een verhaal
Voor mij is dit boek niet zomaar een liefdesverhaal. Het is een moment gevangen in tijd, een stukje van mijn eigen herinneringen en ervaringen dat zich heeft verweven met de wereld van mijn personages. Het is het bewijs dat inspiratie overal te vinden is – soms in een diep gesprek, soms in een verre reis, en soms gewoon in een meisje dat haar hand uit het raam steekt terwijl de zon ondergaat.
Ik kan niet wachten om dit verhaal met jullie te delen. 💛